Gedicht: Fritzi Harmsen van Beek – Bij het weerzien zei de impertinente prinses

Vandaag in 2009 overleed Fritzi Harmsen van Beek. In de DBNL is sinds gister haar indertijd zo succesvolle bundel Geachte muizenpoot te lezen.

Bij het weerzien zei de impertinente prinses:

– Droomopwaarts heb ik een klein
grauw vogeltje tam gemaakt

dat mij slechts ritseling berokkent,
liegt, verstopt en treurt.

Ik ken alleen zijn nachtelijk gesnavel,
later, lachender maan, hij, zaliger,

vergeet mij en ontkent en loochent luid
van onder oud gras en uit dode bladeren.

(Al wat ik liefheb neemt gestalte aan
in het ontstelde lover, onverstaanbaar!)

Hij, voor hij wegwiekt, even spreeuwt en
sputtert nog en werpt een kleine klad,

maar ik verschiet niet meer noch bloos,
zeer verontreinigd ken geen kleur om hier

bij aan te nemen, ik, kameleontische juffrouw,
onder vanille sneeuw ternauw bedolven,

– miskennelijk ontkleurd en nu verblekende
voorgoed – herinner, o herken de zwarte

limousine waarin feestelijk ik als een
harteloos reptiel onder mimosastruiken zat,

grauw van verwarring. Welnu, onthutste vriend!
Tast nu in waan-zin laag en voel ontzet met

fijnste handschoenlederen hand naar de hou-
vast aan je beminde buik: Ai, decoratie?!

En zwel maar op, welk of vervel, verval en
ik hoop flauwtjes liever, – o liever nu geen

toespraken of bloemen

Fritzi Harmsen van Beek (1927-2009)
uit: Geachte muizenpoot (1966)

———————————-

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.