Gedicht: Siel Verhanneman – twee gedichten

Uit Zo scherp je kon er ook niet geweest zijn, de tweede bundel van Siel Verhanneman (met illustraties van Larissa Viaene).

Mensen kijken je na om je lichtheid. Ze
verlangen ernaar en zijn er tegelijk
doodsbenauwd voor.

Mensen zouden het niet kunnen dragen. Jouw
lichtheid zouden zij niet kunnen dragen. Ik
weet watje denkt. Dat het belachelijk is. Je
hebt gelijk.

Mensen vinden jou niet slimmer. Ze zien wel
dat je gelukkiger bent. Maar ze vinden jou niet
slimmer. Je weet wat er aan de hand is. Dat ze
vergroeien in trots op zware bagage.

Mensen worden trotse, trage, logge wezens die
je nakijken om je lichtheid en het is zo jammer
voor jou want
niet logge wezens zijn hier
niet welkom.

*

Ik dacht aan Jack Kerouac en zijn wilde bestaan en Mexico.
Of hij soms ook worstelde met 28 zijn en kinderen willen.

In mijn hoofd ben ik daar en windt hij me om zijn vinger.
Maar dan echt. Mijn jurk zwiert alle kanten op en ’s avonds
schrijf ik er een hoofdstuk over in mijn boek

natuurlijk.

Het is 2018.
Ik kijk door het raam en vraag mij af of Jack mij wel
gelukkig maakt.

Siel Verhanneman (1989)
uit: Zo scherp je kon er ook niet geweest zijn (2018)

———————————–

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , , . Bookmark de permalink.