Gedicht: J.H. Leopold – Staren door het raam

Staren door het raam

Er is een leven in wat bewegen,
de takken beven een beetje tegen
elkaar. Een even beginnen schudt
elke boom: een bezinnen dit,
een schemeren gevend van eerste denken,
met loome vingers gaan zij wenken
wenken, wenken, brengen uit
een vreezend meenen nauw geuit.

En lichte dingen, herinneringen
lispelen zij, vertrouwelingen,
zouden wel willen, willen – dan dood
staan zij in de lucht, de boomen bloot.

De lucht, die leeg is en zonder ziel,
waar uitgetuimeld de wind uitviel.

J.H. Leopold (1865-1925)
uit: Verzen 1879

———————————-

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Één reactie op Gedicht: J.H. Leopold – Staren door het raam

  1. Anton schreef:

    Ben niet zo’n fan, maar dit is toch wel goed gedicht.

    Keer op keer suggereer groeiende leden
    Ontstentenis van rijm daar waar ’t niet is

Laat een reactie achter