Gedicht: Dorien De Vylder – Fata morgana

Uit Vertraagd stilleven, het debuut van van Dorien De Vylder

Fata morgana

In de verte meen je een houten trein
te onderscheiden. Kleine mensen ruziën over wie mag
besturen wat nooit in beweging komt.

Eén kind denkt er het zijne van, ziet een rood paard
op een veer, kruipt erop, het buigt heen
gaat niet vooruit, maar beweegt.

De kleine mensen stormen erop af, duwen het,
duwen het kind eraf. Een man zet het naast zich
op de bank. Fijne korrels glijden van hand tot hand.

Dorien De Vylder (1988)
uit: Vertraagd Stilleven (2017)

 

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , , . Bookmark de permalink.

Laat een reactie achter