Gedicht: Raymond Herreman – Vrouw en kind

Vrouw en kind

Ik met mijn pijp, die zachtjes paft;
de wake van een hond, die blaft;
op straat een snelle stap, die keert
naar wat men zonder angst begeert
of men het leven haat of mint:
de vrouw die wacht, en ’t slapend kind;
ik met mijn pijp en stillen lach
om ’t loonend einde van den dag,
die, was hij luide en kommervol
gelijk een stroom die dreigend zwol,
toch weer gemond is in de zee
van avond, rook en vree.

Raymond Herreman (1896-1971)

 

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.