Gedicht: Maurits Mok – Kwatrijnen

Kwatrijnen

Geen meening heb ik en niets houdt mij vast,
mijzelf vertrouw ik niet en op den tast
ga ik de uren door – er is geen weten,
geen aflaten; de wereld is een last.

De woorden loopen toonloos uit mijn mond,
de uren gaan den etmaal altijd rond,
er wordt geleefd, gestreden en gestorven;
geen die hierin een richt- en steunpunt vond.

Dit hart wordt door de dagen murw geslagen,
de duisternis ziet aan met stomme vragen.
Waar is de stem van God die tot mij roept,
als ik hem vind, hoe zal ik hem verdragen?

Goede momenten en rumoerig zwerven,
om leegte na leegte te verwerven,
geheimen die de wereld in zich draagt,
verraadseld leven, somberdonker sterven.

Stil zijn en niets willen zeggen,
de uren die aanschrijden en zich leggen,
alles in tijd, in vlakte en tot dood,
de wereld is te meesterloos, te groot.

Maurits Mok (1907-1989)

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Laat een reactie achter