Gedicht: Werner Verstraete – De ruiter van het landgoed Paawe

De ruiter van het landgoed Paawe

De ruiter
van het landgoed Paawe
nam zijn oude schimmel
uit de kast

Langzaam ging de rit
naar Jawe
langs de haver naar de bleke
grauwe stad

Als ik weerkom
zei de ruiter
is de zon een kleine knop
is het landgoed Hindemith

Is mijn naam
bijna een water
ver van Hirweh die nooit
hurkt bij mij

Als ik weerkom
staan mijn oude haren
lelijk als een akker haver
kort mijn beenderen
krom mijn arm

Als ik weerkom
vind ik Hirweh
oud en lelijk
juu, Candora, paard,
juu …

Als ik weerkom
vind ik Hirweh
oud en lelijk
broos en mank

Als ik weerkom
vind ik Hirweh
naar mij kijkend
als een vis

Ach, Candora,
voer mij weg
want bij Hirweh
slaapt de dwerg …

Werner Verstraeten (1937-1986)
uit: De rozijnen fluit. Gedichten 1958-1960 (1961)

 

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.