Gedicht: Max de Jong – Anekdote

Anekdote

De gracht een lasso om het eng plantsoen,
(alsof zich zo het paradijs liet vangen!) –
er zijn wat trotse bomen blijven hangen,
gevangen in een kluit ontkleurend groen;

en zelfs een bank, een uitgesproken bank!
met twee zich minnenden, wier monden kleven
in een verband dat, opgevat als leven,
het voorwerp werd van hun oprechte dank.

Tegen de avond nadert hier een zwaan:
een knobbel om zijn veren in te vetten,
een rode snavel en een zwarte traan –
straks wordt hij doodgegooid met bruidsboeketten.

Max de Jong (1917-1951)
Muggen en zwanen (1955)

 

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , . Bookmark de permalink.

Laat een reactie achter