Gedicht: Paul Meeuws – Liedje

Uit De geluidende debuutbundel van Paul Meeuws.

 

Liedje

Omdat een liedje – gekortwiekt
naar de mode van toen – niet van de tijd loskomt,
moet het daar blijven, ontloopt het de klok
zonder tijdloos te worden.

Ongezongen blijft het een ding,
een verknoopt elastiekje in de broekzak van je geheugen,
steels appèl aan je stembanden.

Jongensadem trekt weer door je heen zodra je het zingt.
Je maakt je weer druk over haarlengte, pijpbreedte,
de mascarablikken van meisjes.

En je wordt weer gezien zoals je bedoeld bent
voor dat ene moment waarvoor alles een leven lang
klaarligt: schoon hemd, stropdas (die droeg je toen nog),
je schoenen met puntige neuzen.

Paul Meeuws (1947)
uit: De geluiden (2017)

 

Dit bericht is geplaatst in gedicht met de tags , , . Bookmark de permalink.