Apartheid en de Nederlandse poëzie

Door Bart FM Droog

Het overlijden van Nelson Mandela deed me afvragen in hoeverre Apartheid de Nederlandse poëzie beïnvloed heeft. Je zou denken van: toch wel aanzienlijk, zoiets van 6.8 op de schaal van Stapel – dit gezien de taalverwantschap van het Afrikaans en het Nederlands en de historische banden tussen het voormalig wingewest van de V.O.C. en de staat die later bekend werd als Koninkrijk der Nederlanden.

Het gekke is dat er nauwelijks sporen zijn aan te treffen, op één bloemlezing na: Schrijvers tegen apartheid, (1980). De Zuid-Afrikaanse auteurs die in Nederland in ballingschap werkten, bleven in hun eigen taal werken, op één na: Vernie February (1938-2002), die sporadisch in het Nederlands schreef.

En je had natuurlijk ook de Nederlandse dichters die ten tijde van de apartheid in Zuid-Afrika woonden, zoals J. Greshoff (1888-1971) en  Jac. Braamse (1922-1987). De laatste joeg zich in 1981 in een ietwat depressieve bui een kogel door het lijf – maar of deze depressie veroorzaakt werd door het Apartheidsregime? Wie het weet mag het zeggen.

Dit bericht is geplaatst in letterkunde met de tags , , , , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Apartheid en de Nederlandse poëzie

  1. Rob Delvigne schreef:

    Jac. Braamse heeft nog 6 jaar met die kogel in zijn lijf doorgeleefd

Reacties zijn gesloten.