I always get my sin in Main Street

Door Marc van Oostendorp

Het einde van de Nederlandse taal is weer eens nabij. Het werd vrijdag aangekondigd op de website van HP De Tijd. Er groeit “dus een generatie op met in ieder geval een gebrekkige beheersing van het Nederlands”, beweerde daar de doemdenker van dienst. “Verre zij het van mij om hier de onheilsprofeet uit te hangen, maar zien wij hier niet de eerste tekenen van het verdwijnen van de Nederlandse taal?”

Wat is er aan de hand? De laatste paar weken is er een nieuwe Nederlandse jongensband opgedoken, Main Street, een groepje van vier veertienjarige jongens, die is samengesteld zoals dat met dat soort groepjes gaat: vier zorgvuldig bij elkaar gezochte leuke jongens, voor ieder dertienjarig meisje wat wils.

De tekst van de eerste geprojecteerde hit (My mind is blown) van Main Street is inderdaad opvallend:
Zij is alles wat ik wil
Ze ziet het niet maar zij is beautiful
She’s always on my mind
En wanneer ze naar me kijkt oh
It will almost stop the time


Volgens HP De Tijd is er het volgende aan de hand: als deze vier jongens ‘menen kinderpubliek in deze voege te moeten toezingen dan gebruiken ze deze woorden ook in het dagelijks leven, waarschijnlijk vooral op hun smartphone’.

Volgens dezelfde redenering moeten we er vanuit gaan dat de redactie van HP De Tijd ook in het dagelijks leven uitdrukkingen as ‘in deze voege’ gebruikt, vooral op hun smartphone. Maar opvallender is nog: de onheilsprofeet tegen wil en dank verwijst zelf naar een interview bij De Wereld Draait Door met de vier jongens en sommige van hun fans – en daar blijken al die jongelui zich in onberispelijk Nederlands uit te drukken: niks ‘she is always on my mind’, niks ‘ze menen te moeten toezingen’, maar ‘ik vind het gewoon grappig’ en ‘ik zat in de les en toen mocht ik eruit van de mentor en kreeg ik Rein aan de telefoon’.

De mengeling van Engels en Nederlands lijken me vooral een gimmick, die op zich natuurlijk interessant genoeg is. De jongens presenteren zich nadrukkelijk als tegelijk internationaal én Nederlands: net zoiets als Justin Bieber, maar dan bereikbaar. In de officiële video (hierboven) lopen de jongens rond op een school die er op allerlei manieren eerder als een Amerikaanse high school uitziet dan als een Nederlandse scholengemeenschap. Een aanwijzing daarvoor is de koepelbibliotheek waar een Latijnse (!) tekst geschreven staat.

Maar in de video wordt ook op een moment nadrukkelijk naar de mengeling van Nederlands en Engels geknipoogd. Op 2:10 komen de jongens een klaslokaal vol meisjes binnen die allemaal zitten te lezen. Op 2:12 flitst dan een meisje voorbij met een boek met een duidelijk herkenbare kaft: dat van de bestseller I always get my sin, volgens de uitgever een ‘vermakelijke bloemlezing van fouten die Nederlanders maken als zij Engels spreken’.

Over Marc van Oostendorp

Marc van Oostendorp is onderzoeker aan het Meertens Instituut (KNAW). hoogleraar aan de Radboud Universiteit en hoofdredacteur van Neerlandistiek. Hij heeft een website, een YouTube-kanaal en een Twitter-account.
Dit bericht is geplaatst in cultuur met de tags , . Bookmark de permalink.

Één reactie op I always get my sin in Main Street

  1. Stefan Norbruis schreef:

    Het gaat hier inderdaad duidelijk om code-switching, waaruit eerder blijkt dat ze de twee talen prima uit elkaar kunnen houden…

    Let ook op het rijm keel/wil, mogelijk gemaakt doordat beide woorden lang aangehouden worden, zodat het lengteverschil verdwijnt. Een mooi taalkunstje – niks gebrekkige beheersing!

Reacties zijn gesloten.