Auteur Karel ende Elegast schreef meer boeken

In 1973 werd er postuum in Tijdschrift voor Nederlandse Taal- en Letterkunde een artikel gepubliceerd van K.H. Heeroma waarin hij betoogde dat Karel ende Elegast, Moriaen en Lantsloot vander Haghedochte door één auteur geschreven zijn. Hij had hiervoor een hele lijst met overeenkomsten tussen deze drie werken aangelegd. Toch vonden velen zijn argumentatie niet overtuigend genoeg, er is heel lang niets met deze stelling gedaan. Hoewel Frits van Oostrom er altijd rekening mee heeft gehouden dat de dichter van Moriaen en Lantsloot één en dezelfde persoon zouden kunnen zijn.

Vandaag promoveerde Mike Kestemont aan de Universiteit Antwerpen op het proefschrift Het gewicht van de auteur. Kestemonts aanpak is een statistische stijlanalyse: hij laat een computerprogramma alle rijmwoorden uit Middelnederlandse versteksten tellen en op een rijtje zetten. Dat lijkt heel saai, maar is bijzonder opwindend. Door deze analyse is naar voren gekomen dat Heeroma wel eens gelijk zouden kunnen hebben, sterker nog: statistisch gezien had Heeroma gewoon gelijk. Heeroma’s stelling is door Kestemont geverifieerd, het is aan de tegenstanders en twijfelaars om hem te falsificeren.

Voorlopig blijft de conclusie staan dat Karel ende Elegast, Moriaen en Lantstloot vander Haghedochte door één auteur geschreven zijn. Ik neem aan dat dit inzicht in de eerstvolgende drukken van de literatuurboeken terug te vinden zal zijn.

Dit bericht is geplaatst in geen categorie met de tags , . Bookmark de permalink.

2 reacties op Auteur Karel ende Elegast schreef meer boeken

  1. Anoniem schreef:

    Het mooie van deze analyse is volgens mij ook dat je delen van teksten aan aparte auteurs kunt toewijzen. Zou mooi zijn als je zo ook andere teksten kunt analyseren.

  2. Leo Rademakers schreef:

    Wat zou er gebeuren als je zulke tekstanalyse zou loslaten op een schrijver als de Portugese schrijver/dichter Fernando Pessoa, die aan het begin van de 20e eeuw in diverse kranten onder 16 verschillende pseudoniemen publiceerde. Hij discussieerde op die manier met zichzelf, schreef eigen werk soms de hemel in of kraakte het juist af. Hij deed dat naar verluidt zó briljant in verschillende stijlen, dat niemand het doorhad.
    Zou dat tekstanalyseprogramma dat kunnen ontmaskeren?

Reacties zijn gesloten.